Verdacht inzicht

Verdacht inzicht

Nog maar een halve eeuw geleden beperkte de Tweede Kamer zich tot de behandeling van wetsvoorstellen en daarnaast tot een jaarlijks begrotingsdebat met de diverse ministers over hun beleid. Intussen zijn de beleidsdiscussies het werk aan de wetgeving gaan overwoekeren. Of het anders kan is sterk de vraag.


Regeren is iets anders geworden dan begin jaren zestig.

 

Vijftig jaar geleden kwam er een einde aan een werkwijze waarbij de Kamer was ingedeeld in een viertal afdelingen, door loting tot stand gekomen, waarin elk wetsvoorstel werd besproken en aldus van een voorlopig verslag werd voorzien. In een ‘centrale afdeling’ werd de boel samengevat en naar de minister gestuurd. Toen al bleek het nadeel van zulk een aanpak. Veel Kamerleden waren onvoldoende thuis in de materie om in staat te zijn tot adequaat commentaar.

Voor belangrijke en grote wetsvoorstellen werd al met vakkundige commissies gewerkt.
De buitenlandse politiek, die geen wetsvoorstellen produceerde maar wel veel beleid, kende al vanaf 1919 een vaste commissie.

 

Vanaf de jaren zestig werd overgegaan op vaste commissies, ongeveer evenveel als er ministeries waren, en werd de behandeling van wetsvoorstellen vakkundiger en daardoor politiek scherper. Voorts boden de commissies de mogelijkheid systematisch met bewindslieden over hun beleid te spreken en niet alleen bij de begrotingsbehandeling.

Voorzitterschap van een commissie werd belangrijk

Het voorzitterschap van een vaste commissie werd dus redelijk belangrijk, ook al kreeg het nooit het gewicht dat het heeft in het Amerikaanse Congres. Daaraan stonden de partijverhoudingen in Nederland in de weg, zoals die ook in de weg staan aan een zwaar Kamervoorzitterschap.

 

Niettemin kon een goede en gezaghebbende voorzitter reële invloed uitoefenen op ernst en kwaliteit van het debat. Dat gezag ontleende hij of zij in sterke mate aan inzicht op het beleidsterrein dat in de commissie aan de orde kwam.
Zo komen wij de namen tegen van bekende (oud-)burgemeesters, zoals Molly Geertsema i en Sytze Faber i als voorzitter van de vaste commissie van Binnenlandse Zaken; gezaghebbende juristen als Annelien Kappeyne i en Aad Kosto i bij de commissie van Justitie; onderwijsexperts als Tans i en Van Ooijen i bij Onderwijs en Cultuur.

Kennis is noodzakelijk

Die kennis is noodzakelijk om in de gaten te hebben wat in een debat werkelijk van belang is en om te beoordelen of een minister zijn best doet de Kamer behoorlijk te informeren of niet.

 

eigenaardig

 

Wat daarom zo eigenaardig is: in de laatste vijf jaar is het gewoonte geworden om juist een niet-deskundige commissievoorzitter te kiezen, die zich vervolgens beperkt tot zuiver technisch voorzitterschap maar geen echte leiding meer kan geven, omdat hij of zij niet weet waar de ‘duivelse details’ zitten. Mariëtte Hamer i (PvdA) en Helma Neppérus i (VVD) zijn uitstekende en ervaren parlementariërs, maar zij zijn nu beiden voorzitter van een vaste commissie waar zij vakmatig niet in thuis zijn. Henk van Gerven is een goed politicus en daarnaast arts en oud-wethouder, maar hij is nu plaatsvervangend voorzitter van de commissie voor de rijksuitgaven.

Alleen de oudste en meest prestigieuze commissie, die van Buitenlandse Zaken, is weer terug bij het vereiste inzicht: voorzitter Angelien Eijsink i is weliswaar woordvoerder van Defensie voor de PvdA maar is een ervaren oud-ambtenaar van Buitenlandse Zaken.

 

Handen vrij houden

 

Het argument voor zo’n voorzitterschap zal zijn dat de woordvoerders aldus hun handen vrij houden voor het debat zelf (dat meer publieke aandacht krijgt dan vroeger) en zich daarbij niet hoeven in te houden ter wille van een ‘neutraal’ voorzitterschap.

Het betekent echter wel dat de controle op het regeringsbeleid niet kan worden geleid door een voorzitter die weet van de hoeden de rand.

 

Dat geeft aan de minister een ongezonde voorsprong.
Niet toevallig is er in recente jaren geklaagd over commissie voorzitters die een minister te gemakkelijk lieten ‘wegkomen’ met onvoldoende verantwoording.
Dat moest dan met plenaire spoeddebatten* worden gecompenseerd. Dat is niet alleen niet doelmatig, het is ook niet goed voor systematische verantwoording.

 

Breder verschijnsel

 

Of het gaat om een breder verschijnsel? Buitenlandse correspondenten van media moeten weg na een paar jaar omdat zij anders deskundig worden; leidinggevende ambtenaren worden in een carrousel rondgedraaid tot zij de leiding krijgen in een ministerie waarvan zij geen benul hebben.

(* ‘dertig-ledendebatten’)

 

Nu is inzicht dus ook al verdacht geworden in de Tweede Kamer. Vreemde wereld…

Geen mens geeft Theo ook maar 1 €uro, 37,50 €uro aan Theo geven in het Theater , dat vind men geen enkel probleem…!?!

De wereld van dak- en thuislozen.

Theo Maassen doet onderzoek, naar het waarom achter de gulheid van de mensen als ze hem komen bekijken in het Theater, en de achterbakse gierigheid als hij ze op straat een Theatervoorstelling aanbied voor slechts 1 €

 

Theo Maassen vraagt zich af...

 

Hoe komt een mens zo ver dat hij dak- of thuisloos raakt?

Omdat iemand lui, dom of slecht is?

... Of kan het iedereen overkomen?

Deze vooroordelen worden uitvergroot in de voorstelling 'Straatmonologen', die u een intieme kijk geeft in de strijd van (ex) dak- en thuislozen.

 

Cliënten uit de maatschappelijke opvang vertellen hun eigen verhaal; aangrijpend, ongecensureerd en hier en daar heel dichtbij.

En om het extra inzichtelijk te maken ging Theo Maassen eens kijken hoe mensen zouden reageren als hij om 1 (ja slechts *Eén*) Eurootje te vragen.
Wat een decaptie dat werkelijk niemand dat over heeft voor een bedelaar, maar zonder blikken of blozen 37,50 neertelt om naar dezelfde performance van Theo Maasen te gaan kijken in de Stadsschouwburg...

 

 

Hoe kan dat toch?

Ooit stonden we bekend als een barmhartig en sociaal voelend volk, dat miljoenen gaf aan Het Dorp of aan Slachtoffers van de Rampen in de wereld...
Maar de Dak en Thuislozen ramp in een van de belangrijkste en financieel invloedrijkste Bankiers naties daar sluiten we onze ogen voor.

Daar willen we niets van weten, en als moeders zich dan door alle beelden daarover op TV zich ellendig voelt gaat ze "lekker Shoppen"  en geld als water uitgevend draven ze verdwaasd door de stad die ze niet kennen.

 

Theo Maassen treed op voor slechts 1€

Echter als ze gevraagd worden door een minderbedeelde medemens blijken ze nog niet eens in staat zijn 1 (ja slechts Één) Euro van al dat in hun zak brandende geld voor een armlastige over te hebben, en sturen ze er zelfs de ge-uniformeerde Stadswachten op af !

Het Einde

Blijf vooral kijken tot het bitterzoete einde, waarin we toch nog een vonkje van barmhartigheid zien bij de voormalige kansloze stadswacht, die zich even herinnerd hoe hij zelf niet al te lang geleden in zijn "vak" is beland...

 

 

Incompetentie vol in beeld…

Het is toch bij de wilde spinnen af, de hautaine idioterie ten departemente Leers, anderen verplichten tot cursussen Nederlands en dan zelf een brief schrijven die bol staat van de anakoloeten...

 

Hoort het min. BiZa dan geen fatsoenlijk Nederlands te kunnen?

Ook al kun je geen brief schrijven word je onder Roofridder Rutte zo directeur..

"ik roep u vrijwillig terug te keren"

Oh ?

Hoe is het mogelijk: "directeur" roodzant, is nog te besodemieterd om de vultext van de wordmacro te selecteren...

> Retouradres POSTADRES POSTCODE PLAATSOSTBUS 20301, 2500EH, Den haag.

Ook al kun je niet eens omgaan met een computer kun je altijd nog directeur voorbereiding terugkeer worden, verder eisen aan je competenties worden er niet gesteld dan dat je van 10 tot 16 uur op donderdag en vrijdag aanwezig bent...

SCHANDALIGE VERTONING Gerd, ga je diep diep schamen, dit is niet sjiek, dit is Ziek !

Hoe de VVD ons Sociaal Democratisch
verleden neo-liberaal spindoctort

Herinner je je de prachtige film misses Doubtfire nog?
Hoe hij zijn best deed een gebroken familie weer in elkaar te plakken, zoals Joop den Uyl dat ooit in de jaren 70 deed? En ons door een Oliecrisis en vreselijke kapingen en Elitaire Affaires loodste?

En nu word Den Uyl als een oplichter en dief afgeschilderd terwijl juist Wiegel en van Agt ons land in de voorlaatste diepe crisis rangeerde...

Hier Ms Doubtfires, op een gelijkwaardige manier zoals Rutte nu de geschiedenis van kabinet Den Uyl herschrijft op een manier waar Stalin jaloers zou zijn...

Mrs. Doubtfire (The HORROR movie) from Peter Javidpour on Vimeo.

Zo zie je maar hoe je door Neo-Liberaal een paar Spindoctors met het originele verhaal aan de haal te laten gaan, je vanzelfs een angstaanjagend Doemverhaal a la de Griekse tragedies en Euromalaise van Rtte en de Jager krijgt :-(